Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Het is, alsof alles hier in dit vervloekte nest tegen me heeft saamgespannen!" riep Joel op de tanden knarsende, met den scherpen trek om de lippen, welke hem een zoo oud en onaangenaam voorkomen gaf.

„Tegen u?" zeide Erika, onschuldig lachende. „Heeft het goeie oudje u ook doen schrikken ?

„Het goeie oudje!!"

„Waarom moogt gij moeder Doortje eigenlijk met

lijden?" .

„Philosophie van het onbewuste! Onze antipatie schijnt zeer sterk op wederkeerigheid te berusten. Evenzeer als het gekke, onbeschaamde en bekrompene boerenvolk in de hoogste mate mijn weerzin wekt, schijnt der oude draak alles een doorn in het oog te wezen, wat boven den horizon van haar begripsvermogen gaat."

Ik sta derhalve volkomen op de hoogte van dien horizon?" schertste het jonge meisje, een poging doende hem 111 een betere luim te brengen.

Hij lachte, vatte andermaal haar hand en trok de bevende vingertjes aan de lippen. Hij zag, welk een buitengewonen indruk zijn voorkomen op het onschuldig" gemoed van Erika maakte en amuseerde er zich mede, van de macht zijner oogen en woorden op haar een

proef te nemen. .

„Indien de boeren van Ellerndörp inderdaad in u de parel wisten te waardeeren, welke een blind toeval in het heidezand heeft begraven, zou het mij doen besluiten, alles te herroepen, wat ik ten hunnen nadeele heb gezegd. Ik vrees evenwel, dat men in u uitsluitend de meesteres eerbiedigt en niet vermoedt, wat ik, de gelukkige en bevoorrechte, in u mocht ontdekken,... een ziel, welker vleugelen zijn ontwikkeld, om den adelaar met vol bewustzijn tot zonshoogte te vergezellen. O, Erika, ik voel het, dat gij hier in de afzondering de Muze zijt, wier wijdingskus mij weder zou kunnen opheffen in de sferen van het edele scheppen....

„Juffrouw, haast u een beetje en loop naar huis! er

Sluiten