Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komt een onweder opzetten! Ik moet u allen waarschuwen, anders wordt gij nog na • , ^eer Weder booe zich de witte neepjesmuts, dezen Keer aan den anderen kant, tusschen de pompoenbladeren door, en Joel vloog met een halfluiden vloek op en

clincrerde Erika's hand van zich.

Heeft men dan geen oogenblik rust van dat ïndnnjanhagel!" riep hij met gloeiende oogen, terwijl hij met zijne elegante verlakte laarzen op den grond stampte „het maakt me zenuwachtig, gedurig dat s-erimpelde visage als een pompoen tusschen het loo fe zTen Vaarwfl, Erika, ik hoop, dat men in huis ongestoorder kan praten, dan

vioolkast en stapte, met nijdige plooien, zooals altijd, nn het voorhoofd, door den tuin naar huis.

Erika's vuurrood gezichtje wasverbleekt, het scheen dat een diep pijnlijk zuchten hair borst op en neer deed gaan Maar moeder Doortje had de armen in de zijden gezet en keek den geslagen vijand tnomfeerend

na Dat was voor mijn Ali!"

Daarop ontmoette haar blik het jonge meisje Zij naast haar en streek teeder met de eeltige hand over het lokkige kopje. „Kleintje, de lieve Heer God weet zeer gofd, waarom Hij wolken vóór de zon

^En "waarom dan Doortjeï" Erika keek met een

benevelden blik vriendelijk op.

De oude knikte trouwhartig. „De zon is als een verliefde iongen, zij kijkt met vunge oogen op de kleine bloemen en denkt, zij bestaan alle alleen om zich te laten kussen! Doch de bloemen versmachten en verwelken bij zoo'n valsch, zelfzuchtig leven, en daarom zegt de lieve God: „Maakt er een einde aan, p-ii wolken, en steekt den kop er tusschen.

Het jonge meisje glimlachte. „Maar wat zou ervan de bbemen zonder zon worden? Weet je, dat zij

zonder zulk een vlammend gesternte niet kunnen ven en snakkende naar haar wegkwijnen?

Sluiten