Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij bleef evenwel aarzelend nog een oogenblik staan, om den jongen Landen af te wachten.

Haast je, vrouw Hagen; binnen een kwartier hebben we de bui boven ons hoofd! Ik zocht je reeds in de keuken, en nu sta je hier in de open lucht en bemerkt het niet, dat vriend Petrus ons op donder en

bliksem wil onthalen."

Ali's pleegmoeder keek den spreker met zulk een vreemde uitdrukking op het opgeruimde gelaat aan, dat Wigand in stomme verbazing een schrede nader trad.

Doortje strekte als een Germaansche waarzegster, die iets vreeselijks heeft te voorspellen, den arm in de richting van het priëeltje uitenzeide: „Waarde Heer, ik heb daar juist voor u den marter uit de duiventil gejaagd! Kijk uit uwe oogen, anders loopt het niet goed af!"

En geheimzinnig, met dreigend schuddende muts, draaide de getrouwe zich om en slofte, zoo snel als hare corpulentie het veroorloofde, langs het grindpad weg.

Wigand evenwel bleef roerloos staan en staarde op het prieel, als zag hij rijen huiveringwekkende spookgestalten haar rondedans uitvoeren. ^

Hij wist, dat het het plekje was, waar Erika het liefste toefde, dat Joël haar daar den laatsten tijd dikwijls gezelschap had gehouden. Wat bedoelde de oude?

Hij had een gevoel, alsof een ijskoude hand hem in het hart greep. Was het geschied? Had Eikhoff haar zijn liefde verklaard, had Erika hem hart en hand geschonken ? Zonderling, hij had het den eenen dag na den anderen verwacht als iets, dat niet uit kon blijven, en onderworpen de hand op het pijnlijke hart gedrukt, om het tot kalmte en gelatenheid te dwingen, en nu ?

Het was hem of hoofd en hart zouden bersten, en het eerste flitsen van een bliksemstraal scheen hem een vuurzee, welke hemel en aarde eensklaps verzwelgt.

Sluiten