Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De bui kwam opzetten, doch zou nog met zoo spoedig vallen. Nog bleef haar tijd over, om een wandeling naar buiten op de heide te doen, want in

hare tegenwoordige stemming was het haar onmogelijk,

het in de enge kamer uit te houden. Gelijk de wind buiten reeds het rietgras op en neder deed bewegen als de golven der zee, welke reikhalzend naar het

bleeke strand rollen, waartegen zij reddeloos met geraas

moeten breken, zóó stormde en golfde het ook m haar borst, zóó brachten duizend nieuwe gewaarwordingen haar hart in een vervoering, welke nu en nimmer den grondslag tot haar geluk kon leggen. _

Toëls woorden ruischten haar als duizend verwarde accoorden in de ooren. Zij kon er geen helderen zin uit opmaken, zij hoorde, of zij wilde of niet, de schelle, schreeuwende wanklanken, welke er zich in mengden en desniettemin was het slechts een enkel geluid, da bedwelmend en verblindend als een roepstem uit den Hörselbersf al hare polsen koortsachtig deed kloppen. Hij bemint me! hij bemint me!... Was het te vatten en te begrijpen? Hij, de schoone, gevierde man, de kunstenaar van Gods genade, die worstelend zeker zijn doel nog zal bereiken, hoe ook alle machten der wereld zich daartegen verzetten!

Wel ontstelt Erika bij de gedachte, dat het zijn eigen vader is, tegen wien Joël den strijd wil aanvaarden, en zij beschouwt het als een zware, onvergeeflijke zonde, dat zijn verbittering hem woorden ontlokt, waaruit een bittere haat tegen den geheimraad spreekt. Hoe kan dat zegen aanbrengen. Welk werk van een kind kan gedijen, als het met door het gebed der ouders wordt ondersteund? Die toestand mag met

zoo blijven, stellig niet!

In Erika's braaf, vroom hart gloeit geestvervoering bij de gedachte, dit conflict in vrede en zalige eendracht tot een harmonische oplossing te brengen.

Zou het onmogelijk zijn? Zeker niet!

Erika zal er alles, alles toe in het werk stellen.

Sluiten