Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maakt, wier betooverende eigenaardigheid reeds alleen in staat is een genie te doen ontvlammen! _ .

Erika's hart is zoo innig, zoo boven alle beschnj\mg gelukkig, dat zij de armen wijd uitbreidt en met tranen aan de wimpers te midden van den storm een jubelkreet uitstoot. , , , rj 1 Al verder en verder ijlt zij voort, het hoofd vol verwarde gedachten. Een operatekst! Zij zal, zij moet

hem opstellen — voor hem!

Rietgras buigt zich vóór hare voeten, breed, zwaardvormig riet staat onbeweeglijk waarschuwend rechts en links. De spiegel van een klein meer schittert met ziin golvende oppervlakte haar tegen.

Terwijl het jonge meisje, als door engelenvleugelen der hoogste geestvervoering gedragen, door de verduisterde natuur voortsnelde, speelde er zich aan den oever van het meer een uiterst prozaïsch tooneel al

Zeven kleine, stijve Ellerndörpers wandelden daar op streng verboden wegen, de een al met opgeblazenere wangen en vlasachtig geler haar dan de andere, blootshoofds en barvoets, met vermetele, zielsverrukte vollemaansgezichten, welke er op dit oogenblik ontegenzeggelijk verontrustend gauwdiefachtig en schelmachtig uitzagen. Allen geleken op elkander als kuikentjes, welke in hetzelfde nest onder de eerzame kloekhen uitgebroed waren, Ellerndörpers naar lichaam en ziel die sinds eeuwen echt en onvervalscht van ras waren 'gehouden; alleen de grootste was zonder eenigen twijfel een koekoeksei, dat niet tot het overige broed

behoorde. . , ,

Groot, slank, lenig als een bies, met bruine, fladderende lokken en een paar wilde, driest vlammende oogen, om welker wil de schoolmeester reeds menigen stok op Fritsje's rug had stuk geslagen. Ook hier, zooals overal waar kattekwaad werd uitgevoerd, was de bruine slungel de aanvoerder. Zij vmgen kreeften en vischten, niet in hun water, maar in de wateren van Mijnheer de Overste.

Sluiten