Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schouwburg te bouwen, om me decoraties aan te schaffen, door welker ongewoonheid men alle doodelijke verveling vergeet, maar ik hoop in dien schouwburg een publiek uit alle klassen der maatschappij evenzeer in verrukking te brengen; niet slechts professoren, kunstenaars "

„Slechts?" De Overste persifleerde de ironie van het jongemensch. „Ben je wel eens in Bayreuth geweest? Neen? Nu, ik ben er geweest, om den Parsifal te hooren."

„Volstrekt niet mijn genre!"

„Dat geloof ik! Ik zat dan in den Parsifal. Naast me nam een familie uit Saksen plaats. Zooals ik uit het gesprek vernam, een eerzaam, rijk geworden meester slotenmaker, die met vrouw en kind Zwitserland bezien en, van een rondreisbiljet gebruik makende, het uitstapje naar Bayreuth had gemaakt. Omdat het zoo de mode is, omdat er zooveel ophef in de courant van wordt gemaakt. De stemming was op de hoogte van het goede Beiersche bier, en de opmerkingen getuigden, hoe oneindig vreemd voor die toehoorders alle hoogere sferen waren."

„Papa, wie is eigenlijk die Parsifal?" vroeg Mevrouw haar echtgenoot in het Saksisch dialect.

„Nu ja, wie zou hij zijn? Zoo een of andere roofridder of een beroemd industrieel!"

„ Zoo!" De dochter, met het preutsche air der hoogere meisjesschool, boog zich tot hare ouders over en fluisterde: „Parsifal is de vader van Lohengrin."

„Juist, zoo iets van een militair moet het wel zijn, dat hoort men reeds aan de regimentsmuziek!"

„Waarom maken zij het toch zoo schemerdonker?"

„Opdat mama ongegeneerder haar broodje kan eten!"

„Papa, nietwaar, een graal hebben zij thans in Dresden, in het groene gewelf?"

„Juist. lieve, zooveel ik weet, hebben zij een graal gemaakt!"

„Nu, ik was niet weinig ontstemd, den Parsifal in

Sluiten