Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is die voerman? Hij kent hem, hij is midden uit zijne eigene makkers genomen. Zóó moet het zijn! En als ik een libretto opstel, dan moeten de gestalten, die het bezielen, echte, natuurlijke, hartstochtelijke en warmbloedige kinderen van het volk zijn."

Eensklaps hief Erika het hoofd op.

Zij had gedurende het gansche onderhoud zoo ijverig op haar werk gekeken, alsof zij niet het minste belang stelde in hetgeen er gesproken werd; slechts eenmaal had zij vluchtig geglimlacht, toen Mevrouw Koltitz bij het verhaal van haar man luide in een lach was geschoten en, overeenkomstig hare gewoonte, met het innig liefdevolle „Maar Muis!" had gedreigd.

Thans bedekte een gloeiende blos de wangen van het jonge meisje.

Erika stond op en vroeg verlof om naar hare kamer te gaan, zij had nog het een en ander van de wasch te verstellen.

„Dat kun je ook morgen in de vroegte doen!" bromde de Overste, ,,'tis hier zoo prettig —"

„'tls reeds laat, papaatje, en ook voor u beter, dat gij naar uw kamer gaat. De lucht is altijd vochtig, hoe verfrisschend zij ook schijnen moge!"

„Vind je, Jetje? Je bent toch mijn dokter, oudje, en zelfs Wodan gehoorzaamde aan zijn I ricka — —

„Goeden nacht, Joel!" —

Hij keek van zijn boek op en reikte Erika de hand. „Goeden nacht, nichtje! Droom genoegelijk!" En opstaande, alsof hij eensklaps een besluit nam, vervolgde hij op onverschilligen toon: „Ik ga nog het tweede deel halen en wacht lezende onder lectuur en kikkerconcert op Wigand."

Hij volgde haar. In de vestibule greep hij plotseling haar hand en drukte die hartstochtelijk aan de lippen. „O Erika, ik verga, ik kom om in deze woestenij. Meisje, weet je wat verloren vrijheid, een vermoord léven is ? Bid voor me, dat de waanzin me niet overmant.

Hevig ontsteld, omklemde Erika zijn koude, kramp-

Sluiten