Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat andere eigenschappen noodig! Je kent de vrouwen niet, mijn goeie Wigand, vrouwen, die als een schitterend, fonkelend gesternte de oogen en zinnen verblinden, vrouwen, die den hemel en de hel tegelijk in den boezem dragen! Die zijn mijn genre, die."

Landen kruiste de armen over de zwaar ademhalende borst. Hij streed met inspanning van alle krachten tegen zichzelf en de verontwaardiging, welke met ontembare heftigheid dreigde uit te barsten. Doch heden geen oneenigheid, geen breuk met den ongevoeligen egoïst, zijn gemis aan achting zou den zieken vader dit verdriet niet besparen.

Hij drukte de tanden op elkander. „Erika is een zeer lief, beminnelijk, begaafd en vermogend meisje; het zou voor ieder een groot, volmaakt geluk zijn, haar hand en haar hart te verwerven!"

„Nu, vat jij dan zelf dat geluk bij de horens,"

de spreker trok ironisch de lippen op — „ik voor mij zal het je nimmer betwisten !"

Joël!"

Eikhoff wierp een boek, dat hij achteloos ter hand had genomen, ongeduldig weder op de tafel. „Ik begrijp je belangstelling niet best en vind ze zelfs min of meer gewetenloos!" riep hij heftig uit. „\ ergeet niet, wien je voor je hebt! Is Erika, de kleine onschuld van het land, dat onbeduidende geestje, dat —pardon — ontzettend weinig opwekkende en amusante kind eenigszins een passende vrouw voor een hemelbestormend kunstenaar? Het zou krankzinnig zijn, indien ik — ik — me een huisbakken, onbeduidend huismoedertje als ballast aan de schitterende vleugels wilde hangen! Oordeel zelf, Wigand, welk een troostelooze echt het voor ons beiden, welk een ellendig onverkwikkelijk bestaan het voor een vrouw zou zijn, die voor een nul in haar eigen huis gold! Mocht ik me ooit ketenen en binden, Wigand, wat ik voorloopig sterk betwijfel, dan zal de verkorene in alle opzichten geheel het tegenovergestelde van Erika zijn. Noem mijn smaak

Sluiten