Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mocht God geve, dat hij zelf het veld ruime, zoolang het nog tijd is; het kruidje vergetelheid heeft reeds menige wonde geheeld, welke schoone oogen in een hart geslagen hadden.

Hij nam evenwel den ouden plattelands-brievenbesteller voortdurend opmerkzaam waar. Gelukkig zonder resultaat. Er kwamen noch vertrokken brieven.

Slechts eenmaal verzond Erika een klein pakje, ter grootte van een boek naar een vriendin in de residentie.

Twee weken waren er verloopen.

De toestand van den Overste gaf van dag tot dag aanleiding tot de grootste bezorgdheid. Het rijtuig van den dokter hield dagelijks vóór het heerenhuis van Ellerndörp stil, en het gelaat van den bekwamen jongen arts werd gedurig bedenklijker en bezorgder. Een onbeschrijfelijke angst en moedeloosheid maakten zich van de familie en het gansche dorp meester; als met looden vleugelen lag de zomerhitte op het doodelijk stille huis, en de eenige dauw, welke een afgematte, gefolterde ziel verkwikte, waren de tranen, welke onophoudelijk over Erika's wangen rolden.

Er werd een depêche bezorgd.

„Vader heden nacht overleden, verwachten Wigand voor de begrafenis. Joël" — luidde de koele, laconische inhoud.

Een oogenblik streed Landen een zwaren strijd. Zijn liefde, zijn onbegrensde dankbaarheid jegens den weldoener van zijn treurig leven trokken hem met pijnlijk verlangen naar het huis van den Geheimraad, om den ontslapene de laatste eer te bewijzen, hem de handen voor de laatste maal te kussen met de teederheid en vereering, welke zijn eigen kind hem niet meer bewees; hij wist evenwel, hoe het met den Overste gesteld was en beschouwde het thans als zijn eersten plicht, den beiden verlatene en hulpelooze dames in dezen moeielijken tijd ter zijde te staan.

Hij telegrapheerde per omgaande terug, dat hij tot zijn diepe smart niet kon komen. Overste Koltitz lag

Sluiten