Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zwaar ziek, zoodat men elk oogenblik zijn einde moest \ erwachten ; zijn tegenwoordigheid in Ellerndörp was onder deze treurige omstandigheden gebiedend noodzakelijk.

Erika las de depêche en haar eigen diepe smart droeg zij over op het leed van anderen.

Op verlangen harer moeder schreef zij per omgaande een brief van de hartelijkste deelneming aan Joel en de vrouw van den Geheimraad; aan een tuinman in de residentie werd opgedragen, voor den laatsten groet

van bloemengeur te zorgen.

En daarop verliepen de uren voortdurend somberder, voortdurend hopeloozer over Ellerndörp.

De Overste leed onbeschrijfelijk, en zijn omgeving ondervond de martelingen zoowel als hij.

De nacht was duister en zwoel.

De vensters der ziekenkamer stonden wijd open.

De lamp brandde achter een groen scherm; de klagende stem van een opgeschrikten vogel drong uit den tuin in het vertrek door, nachtvlinders gonsden

tegen de gordijnen. ,

Wigand zat aan het bed van den zieke en staarde met gevouwene handen vóór zich uit. Hij luisterde naar de zware ademhaling, naar het zachte rochelen en steunen, dat hem door de ziel sneed.

Het stond slecht, zeer slecht met hem, de arts vreesde het ergste. Het uurwerk tikte eentonig en rusteloos, en Wigands gedachten sponnen gedurig sneller en koortsiger hare droomen.

Wat zou er gebeuren, als Koltitz kwam te sterven .J

Dan lag het aan hem, de beide eenzame vrouwen

niet te verlaten. ..

Wie zal Ellerndörp beheeren, als hij vertrekt, iir bestaat geen trouw en toewijding meer in de wereld. En daar de dames niets, volstrekt mets van landhuishoudkunde verstaan, zouden zij hulpeloos aan de genade van een vreemde zijn overgeleverd, die wellicht alleen zijne belangen en niet de hare behartigt. Doch kan Wigand zijn leven lang hier blijven?

Sluiten