Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij haalt diep adem, als zij de uitdrukking zijner oogen ziet, waarmede hij haar moeder beschouwt. ^ Neen, wie er met zooveel goedheid en trouw inkijkt als hij, kan geen menschenziel krenken en verlaten.

En 'dat verzekert hij ook met warme hartelijkheid. Zijne woorden klinken even eenvoudig als altijd en toch komt het het jonge meisje voor, dat zij nog nooit zooveel troost en geruststelling uit een stem geput

heeft als uit de zijne.

Zijn onbaatzuchtigheid denkt niet aan zichzelt en aan eigen voordeel, hij zegt kort en duidelijk, dat hij Ellerndörp beheeren zal, tot Mevrouw Koltitz het raadzaam oordeelt het goed te verkoopen.

Men overlegt lang en breed, Mevrouw Koltitz weet vast, dat het groote, zeer groote zwarigheden hebben zal, ' deze eenzaam gelegen bezitting, welke in de oogen van normaal denkende menschen meer schaduw dan lichtzijden aanwijst, te verkoopen. Ten minste zonder schade te verkoopen. De Overste had vroeger in ziekelijke verblinding dat gezocht, wat anderen vermijden, en daar hij zich altijd voor volkomen gezond hield, overwoog hij ook den moeielijken toestand niet, waarin zijne erfgenamen zich eenmaal geplaatst zouden zien.

Deze zekerheid pijnigt de op zichzelf rucds zeei weinig wilskrachtige en zwakke vrouw, en de verzekering van Landen, dat hij Ellerndörp niet zal verlaten, vervult haar met een gevoel van oneindige geruststelling. Zij klemt zich aan de vaste, sterke hand, welke haar met een bemoedigend woord wordt aangeboden. .

„O Wigand!" zegt zij zacht snikkende, „je vermoedt niet, welk een werk van barmhartigheid je aan ons doet! De bekommering om het landgoed drukte me als een centenaarslast op de borst, en de angst voor het vermogen van mijn kind zou me onder de aarde gebracht hebben! — Mijn man heeft veel, och, veel te veel in het goed gestoken — slaat een trouweloos

Sluiten