Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet in het pompoenen-priëel! — Koen — zooals de vrouwen toch allen het liefst behandeld worden — volg- ik u heden in het heiligdom van uw jongvrouwelijk vertrek, — — wijst gij mij de deur? Neen! mijn

zelfvertrouwen is groot! _

Het is lang geleden, dat ik het voor de laatste maal waagde uw lief, klein handje aan de lippen te trekken, — er is sedert, zoowel voor u als voor mij, heel wat gebeurd; laat evenwel, wat ik u bidden mag, bet verledene, daar het niet uitsluitend aangenaam is, vergeten zijn! Ik vind sentimenteele ontboezemingen afschuwelijk, en ik heb zooveel rouwfloers en kerkholsbloemen te zien gekregen, dat ik hartelijk naar vroolijke

dagen verlang. ,

Hebt gij u verwonderd, via fictitc mignonne, dat ik "luie schrijver zoo lang het stilzwijgen heb bewaard — Tijd1 Tijd'1 waar den tijd voor correspondentie vandaan'te halen! - Had ik op de terugreis van Helgoland niet een zware verkoudheid in Hamburg opgedaan, welke mij kamerarrest voorschrijft, dan zou deze brief waarschijnlijk ook heden nog met van stapel zijn geloopen! — Helgoland! weet gij, dat wij daar zes weken doorgebracht hebben? Het was hoog tijd dat mama hare zenuwen wat opwekte, want gij kunt u niet voorstellen, door welk een menigte van bezoeken enz zulk een sterfhuis wordt bezocht! Die zwart gesluierde weeklaagsters dagelijks aan te moeten hooren, voor de honderdste en duizendste maal de geheele lijdensgeschiedenis te moeten opdreunen, is een ongehoorde eisch, en daar mijn arme kleine mama ook door de ziekenverpleging reeds duchtig uitgeput was nam ik een kort besluit, sloot de kast en ging er met haar op uit! — Het was een aangename, allerhelste tijd, welke zoo juist van pas den trek naar reizen in ons gewekt heeft! — Luister daarom en blijf uwe zinnen meester, bevallig heidebloempje! ..

„In het begin der volgende maand denken wij dit koude, door storm en sneeuw geplaagde Duitschland

Sluiten