Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fiere vreugde der bekentenis ontzeggen, opdat hij des te zekerder tot roem en eer komen moge. Hoe prijst hij den tekst, hoe treft elk woord van erkenning haar als vonken in het diepst van het hart! Het ontbrandt en vlamt op in nooit gekend gevoel.

Zóó moet een jonge vogel zich gevoelen, welke voor de eerste maal de kracht zijner vleugels beproeft, en welke nu onweerhoudbaar, als met tooverkracht, zijn oorspronkelijke natuur volgende, omhoog stijgt, het zonlicht tegemoet.

Hij zou gaarne een roman van haar lezen?

Zou het zoo moeielijk zijn, een roman te schrijven? In Erika's hoofd dwarrelen de gedachten. Vond zij den moed een operatekst samen te stellen, waarom zou zij er dan tegen opzien een boek te schrijven?

Een proef wil en moet zij wagen, reeds ter wille van Joël, op wien alle kunst indruk maakt. Mocht zij geen uitgever voor het werk vinden, welnu, dan zal een medelijdend vuur het geschrevene vernietigen en haar geheim vergaat, zonder verraden te zijn, in asch. Wordt evenwel het boek gedrukt en heeft het succes, dan —

Erika drukt, als ware zij duizelig, de handen tegen de slapen. „Ik beproef het, ik waag het!" mompelt zij, springt op en ijlt naar de deur om haar stil kamertje te bereiken.

Wigand ontmoet haar. Zijn blik treft haar gelaat. Hij ziet hoe het gloeit, hoe zonderling hare oogen lichten en stralen. Hij wil vragen, of Joël goede tijding gezonden heeft, maar het woord wil niet over de lippen. Hij treedt zwijgend op zijde.

Erika draalt een oogenblik. Zij schijnt zeer ontroerd. „Je krijgt eerstdaags ook tijding, Wigand!" voegt zij hem lachende toe, „goede tijding! Je hebt ook iets van je pleegvader geërfd, en Joël verheugt zich daar zeer over! O, Wigand, hij is toch een trouwe, onzelfzuchtige ziel, hij deelt gaarne met je!"

Wigand laat het hoofd zinken. Er ligt een diepe

-

Sluiten