Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waartegen hij leunde, en streek met de hand over het jeugdig-gefriseerde kopje der mooie mama.

„Nu? voelt gij u iets beter, pctite mère, of eischt Poseidon nog altijd zijn goddelijken cijns?!"

„Spot maar, ondeugd, en verheug je, dat je niet de snoode, nietswaardige Admiraal Sagrada bent."

„De Admiraal? hoe komt gij in dit oogenblik op uw kranigen Triester aanbidder?!" Joël lachte in stilte en wierp zich in een stoel nevens de mopperende.

„Aanbidder! — een mooie aanbidder, die perfide genoeg kan zijn, aan een dame het uitstapje over Triest naar Corfu als „het schoonste en meest loonende" aan te bevelen!!"

„Een waterrot zooals hij, wordt op de blauwe Adriatische niet zeeziek en vertrouwde, dat ook de zoo geestige moeder eens kunstenaars als gij, ook aan dergelijke aardsche zwakheden niet onderhevig zou zijn!

,,'t Is vreeselijk, dat wij ons door die aanbeveling hebben laten leiden! Wij hadden toch, in plaats van zes weken, beter twee maanden in Weenen, het schoone, verrukkelijke Weenen, kunnen blijven! Wat moeten wij hier in een barbarenland uitvoeren, waar men alleen door de afschuwelijkste van alle vaarten kan komen — -—"

„Mamaatje — de hand op het hart — zoolang gij wel waart, beviel u onze expeditie op het comfortable, elegante Lloydstoomschip uitstekend! Gij vondt den door de maan verlichten nacht hoogromantisch -— de kust uiterst origineel —"

„Kust! — origineel!!" — Mevrouw Eikhoff hief de sneeuwwitte, slanke handen als aanklagend ten hemel. De diamanten fonkelden aan hare vingers en schitterden aan smalle gouden ringen door de crêpe-kant, welke om den arm trilde: „Origineel! wat moet aan dit meest woeste van alle stranden, aan dit afschuwelijk Albanië eigenaardig zijn! —■ Geen groen blad, geen huis, geen leven wijd en zijd! Ellendige grauwe rotsen, welker „pittoreske vormen" wellicht een schilder in

Sluiten