Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door een spleet van het gordijn lachte de blauwe, azure hemel van Griekenland, op de Spianata klonk verwijderde morgenmuziek en onder de vensters lachte, praatte men en liep men haastig heen en weder. „Lustro kirie? Portokalia / Efimeridopolae / To gala /" klonken de stemmen der uitroepers op zeer hoogen, bijna schrillen toon; nieuw, origineel, hoogst interessant. Zij lokken Mevrouw Elly uit het bed. In de zijkamer fluit Joël reeds een melodie. Zij kent die nog niet. Zou de avond van gisteren hem wellicht reeds geïnspireerd hebben? Dat zou overheerlijk wezen!

„Mamaatje, kan het ontbijt op het balkon gereed gezet worden?" vraagt hij aan de deur.

„Natuurlijk, mijn hartje, ik kom dadelijk! Stuur me het kamermeisje!"

In de eerste plaats haalt een allerliefste jonge Griekin van het platteland, in schilderachtig, zeer net gewaad, de kleederen, om ze schoon te maken.

„Kalos orissatezegt zij hoffelijk knikkende, en Mevrouw Eikhoff is verrukt, dat zij er geen lettergreep van verstaat. De taal klinkt zoo aangenaam om te hooren en men merkt het toch gaarne, dat men in het buitenland is. Het reizen kost zooveel, dat men ook vruchten wil zien, en zoo ontzettend blauw is de hemel dan toch niet, dat men zich met „zijn Grieksche nationaaldracht" alleen tevreden kan stellen.

Eerst dat, wat hem in eigen oogen hoogst dom en bekrompen voorkomt, imponeert den reiziger in het buitenland.

En de nette „Soë", die een vreemde taal spreekt, imponeert Mevrouw Eikhoff, omdat zij niet „goeden morgen", maar „Kalos orissate" zegt. Verstandig meisje! Zij kan Grieksch spreken, Mevrouw Elly niet.

De „vroolijke Peppi", die daarop zich aandient om Mevrouw te bedienen, is haar evenwel nog welkomer, want zij babbelt in een hoogst gemoedelijk Ween er dialect en vertelt zooveel aangenaams van Corfu en de knappe, buitenlandsche heeren, die in „Saint George"

10

Sluiten