Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijk met kinderen was gezegend, was er nog niet veel aanzoek om haar gedaan, toen de zeer veel oudere Eikhoff de zeventienjarige ten huwelijk had gevraagd.

Zij verzette zich ook volstrekt niet tegen die verbintenis, want zij was niet in staat ver vooruit te denken. Haar galant had grijze haren en niet veel uiterlijk, — wat deed dat er toe? — Hij was rijk, nam een positie in de maatschappij in en vergoodde het beeldschoone jonge meisje.

Hij droeg ook zijn gade op de handen, en was verstandig en beminnelijk genoeg, om haar niet door belachelijke jaloerschheid te kwellen. Hij stelde vertrouwen in haar plichtgevoel. Zij was luchthartig, maar niet lichtzinnig. De grondslag van haar opvoeding en van haar karakter was onberispelijk.

En hij bedroog zich niet.

Mevrouw Elly amuseerde zich zooveel mogelijk, zij liet zich vereeren en omfladderen en de natuurlijke, schier aangeborene koketterie van haar wezen boeide de aanbidders aan haar huis, zonder dat de zoo gaarne kwaadsprekende wereld ooit ernstig gelegenheid gevonden had, haar naam in een noodlottig „On dit te mengen.

Haar stokpaardje was de muziek.

Deskundigen beweerden, dat zij in werkelijkheid er zeer weinig, zoo goed als niets van wist. Zij speelde draaglijk op de piano, dat was alles. Maar zij speelde op een manier, welke licht zand in de oogen strooide.

Daar zij jonge kunstenaars protegeerde en een paar malen het toevallige geluk had, werkelijk uitstekende talenten den weg in het openbaar gebaand te hebben, gaf zij zichzelve het air van grooten kunstzin en wist zij van den stralenkrans harer beschermelingen op zichzelve het voordeeligste licht te laten vallen.

Daar het huis van den Geheimraad rijk en uitermate gastvrij was, ontbrak het niet aan elementen, die voor de „schrandere beschermster der kunsten" de geurigste lauweren strooiden.

Sluiten