Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

man worden moest, daarvan was hij even zoo onwrikbaar vast overtuigd als zijn mama. Alleen het „hoe' was hem deels nog niet helder, deels te moeilijk.

Het componeeren was toch volstrekt zoo eenvoudig niet, als hij gemeend had, en volgens zijn beschouwing vervolgde hem louter een persoonlijke tegenspoed, welke hem niet in het beloofde tooverwoud liet komen, waar men de melodieën en toonzettingen van de boomen schudt.

Tot hiertoe was hij steeds te laat gekomen en moest zich door anderen alle gezangen en tonen vóór den neus laten wegkapen, doch geduld maar! Als het op het klassiekste van alle plekjes der aarde niet anders en beter werd, waar dan?

De kleftenliederen Griekenlands dwarrelden hem door het hoofd. Een schrander onderzoeker, die bij de uitgravingen van Olympia den Hermes en Nice uit het zand hielp wroeten, had hem toch eens verteld, dat in de genoemde kleftenliederen nog een even zoo kostbare muzikale schat begraven lag, als de marmeren kunstwerken in het stuifzand van de wilde Alpheus! Er behoefde maar iemand, die verstand van zingen had, een Hirschfeld, Treu, Dörpfeld of Bötticher te komen, om zijnerzijds ook deze door den tijd bedolvene kostbare liederen aan het licht te brengen en aan de wereld terug te geven.

Dat had de jonge Eikhoff niet tevergeefs gehoord.

Daar Mevrouw Elly alles goed vond, wat voor den kunstenaarsroem van den zoon volstrekt noodig was, had zij ook een reis naar Griekenland als zeer gewichtig en gebiedend noodzakelijk geacht. Ofschoon het reizen — bij de nobele passies van den zoon en de buitengewone eischen der moeder — een uiterst kostbaar genoegen was, aarzelden beiden toch geen oogenblik, een zoo weelderig en genotvol programma te ontwerpen. Mochten de intresten voor deze hooge eischen niet geheel voldoende zijn, welnu, dan was toch het kapitaal van het vermogen, dat de Geheimraad had nagelaten, zoo

Sluiten