Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanzienlijk, dat men daarvan zonder schroom een kleine som kon losmaken.

Ook hiervoor was Joel erkentelijk, want hij hield er niet van, in eenig opzicht onder voogdij gehouden of tot spaarzaamheid aangemaand te worden, zooals dat, helaas! de onverdraaglijke manier van den burgerlijken papa was geweest.

Dat Mevrouw Elly een recht levenslustige weduwe was, die volstrekt geene tranen in haar langgolvenden rouwsluier weende, kon geen onaangenamen en afstootenden indruk maken op een zoon, die zelf zoo snel over den dood van den vader getroost was, als Joël. Het eenige teeken van rouw was de rouwband, welken hij om den arm droeg, overigens zocht men tevergeefs naar een trek in het voorkomen van den jongen man, waaruit men tot het verlies van het liefste en dierbaarste, wat een menschenhart bezit, kon besluiten.

Ook thans stapte hij, met een lied op de lippen en den eleganten wandelstok onder den arm, de met een tapijt belegde trappen af, om vóór de deur van het hotel op het rijtuig te wachten.

De Engelschman posteerde zich naast hem en hield de oogen onafgewend op Mevrouw de Geheimraad gevestigd, die, zeer interessant gesluierd, in de equipage steeg.

Hij ging niet voor haar uit den weg, zij moest voor hem uitwijken, hij groette ook niet, hield den hoed op het hoofd en de handen in de zakken van zijn jaquet maar staarde haar ongegeneerd in het gezicht en glimlachte.

„Als wij terugkeeren, Joël, informeer dan terstond eens, wie die interessante man is!" fluisterde mamaatje zeer geanimeerd, liet zich behaaglijk achterover in de kussens vallen en reed zoo vlug naar de Ulyssesklip, dat de weduwsluier als in louter genot en vroolijkheid achter haar aan wapperde.

Sluiten