Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liederen voor hem te vertalen, biedt zich aan ze te accompagneeren en ontwikkelt een zoo betooverende beminnelijkheid, dat Mister Smith een hart van marmer had moeten hebben, indien hij nog niet veel meer dan tot hiertoe had geglimlacht en met de schoone weduwe naar het klavier was gegaan. Hij neemt het boek ter hand, slaat het open en spelt met zijn diepklinkende stem: „Herschen — min Satzken — bist tausendmahl mein —", en zichzelf in de rede vallend, kijkt hij zijn medehelpster met zijn gezicht van steen aan. „ Well. — Wat beteekent Satzken?"

Mevrouw Eikhoff bloost als een jong meisje. Hoe zal zij hem aan zijn verstand brengen, wat „Schatzchen" (schatje) is!! Zij weet er ook toevallig niet het Engelsche woord voor. Half ter zijde gewend, zoodat hij haar schoon profiel in een betere verlichting bewonderen kan, antwoordt zij losjesweg: „O, Schatzchen is een woord, waarmede men iemand aanspreekt, dat de 'Duitscher gebruikt, als hij zeer hoffelijk voor een dame zijn wil." —

„ Well. — Laat ons zingen." —

En hij zong, dat de wanden dreunden. Flink van het blad, met krachtige en blijkbaar geschoolde stem. Mevrouw Elly was verrukt.

„Gij moet naar Berlijn komen! Gij moet in mijne salons zingen!" riep zij met bezwerend opgehevene handen. —

„Well!" zeide hij, toestemmend knikkende en stak de handen weder in de zakken van zijn jaquet.

Joel merkte met genoegen op, dat mamaatje meer en meer in Corfu gekluisterd werd. Het was niet aangenaam voor een jongen man steeds met een oppertoezicht op sleeptouw te reizen, en het ongeduld der ijdele moeder begon reeds het componeeren op nuchtere maag van hem te verlangen.

't Was beter, veel beter, dat zij hier achterbleef. Gelukkigerwijze verklaarde Mister Smith zooeven, dat hij van plan was een volle acht weken hier in den

11

Sluiten