Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huis, daar er evenwel ook op straat niets, volstrekt niets noemenswaardigs is waar te nemen, springt hij inwendig woedend op en gaat op nieuwe onderzoekingstochten uit. (

Zijn weg voert hem langs een café chantant. Voor zijn verwenden smaak hoogst nietsbeteekenend en nauwelijks het aanzien waard, — een Parijsch operettengezelschap voldoet hem niet meer. Alleen dat, wat zich in het Westen niet meer kan laten zien, beproeft hier nog eens zijn geluk bij de zoo gemakkelijk te bevredigen zonen van Athene.

Joel verkeert in een zeer slechte luim. — Op de sofa liggen en romans lezen kan hij thuis ook. — Hoe zal men in het algemeen bij dit straatlawaai, gegil en geraas een gedachte krijgen! — Even vervelend als de straten voor een Don Juan zijn, zoo woelig zijn zij voor een man, die rust voor den arbeid zijner hersens verlangt. En hij moet nu weldra aan den arbeid gaan, hij moet de Dorpslurley als afgewerkte opera mee naar huis brengen, indien hij zich niet voor goed wil blameeren.

Dat gevoelt en ziet Joel zelf in. De ontgoocheling, dat op classieken bodem de opera's niet kant en klaar in de lucht rondvliegen, verdriet hem buitenmate. Wat moet hem hier eigenlijk bezielen?

Onaangenaam, mismoedig en hoogst onte\ reden gestemd, hekelt hij alles rondom zich. De blauwe,, eeuwig lachende hemel!! — Nu ja, de hemel is even blauw. Wat geeft dat? Men ziet hem aan en vindt — dat hij even blauw is! —

En de bewonderenswaardige zee, — fonkelende als parelmoer, zacht golvende als het gewaad eener godin, — Joël vindt dat ook wel heel mooi, maar als men 'een paar keer naar Salamis gegondeld is, heeft men ze voldoende leeren kennen.

Als men van Berlijn naar Köpenick vaart, kan men zich nog beter amuseeren.

Rotsen — bergen — de Acropolis? — Ook dat is

Sluiten