Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan alle andere stervelingen een eerlijke hulde brengen en voor de kunstenaars hunne lauweren strooien, met de muzikanten meent zij het niet eerlijk, al heeft het er ook al den schijn van, — zij vergeeft het Apollo nimmer, dat zij om zijnentwil als laurierboom haar jong leven treurende moet doorbrengen!" En zij nam een klein gouden potlood en schreef een paar onberispelijke Grieksdie verzen op het hout van het vat, welke vertaald ongeveer aldus luidden:

„Apollo beminde eens Daphne, doch verbitterd ontweek zij den god; teneinde de bevallige te redden, veranderde Gaea haar dochter voor hem; als laurierboom treurt zij nu. Onsterfelijk evenwel is, als Apollo, de liefde van den god! Zij vervult, als een verteerend vuur, den man, die zijn jonger werd! het trekt hem reddeloos tot Daphne, haar lauweren lokken hem aan, doch wee, het is Daphne, die hem overmeestert! Ontvlucht haar, speelman! De godin haat denbegeerigen man, die met geweld lauweren zoekt te verwerven, nooit schenkt zij den reikhalzende de overwinning! Alleen hem, die haar nooit achtervolgt, vlecht zij de

kransen in het haar!"

Joël barstte in een ironisch gelach uit.

„Goed gebruld, leeuwin, en zeer handig gepareerd!— Een zoet kind verlangt niets, doch krijgt ook niets! Ik vind, dat de stoute kinderen verder komen in de wereld. — Ik zal niet nalaten, dat Mevrouw Daphne

te bewijzen!"

„Goed zoo! leer gij de preutsche schoone, haa.r lauweren naar verdienste en niet naar willekeur uit te deelen!"

„Doch vertel verder, als ik u verzoeken mag! Lichtte de geheimzinnige nog haar sluier op .J

„Volstrekt niet! Zij werd van woord tot woord belangwekkender. Menigmaal kwam mij haar manier van doen geoutreerd en bestudeerd voor, dikwijls verraste zij mij door werkelijk origineele en geestige invallen. De beide heeren, den ouderen had zij als haar

Sluiten