Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

broeder, den jongere als „slachtoffer eener gemeenschappelijke stoombootvaart" aangeduid, legden langzamerhand de eerbiedige reserve af en deden zich als opgewekte en levenslustige menschen kennen, — het „slachtoffer" was van geboorte Italiaan en Daphne sprak met hem in zijn moedertaal, evenals met ons Grieksch of Duitsch. Ik leefde langen tijd in de overtuiging, dat een overmoedig kunstenaarstrio, tooneelspelers of zangers, zich de grap van deze „godenreis" veroorloofd had, — maar zeer veel in het voorkomen der Olympische, weersprak dit vermoeden, en ook onze dames, tot wie wij Mevrouw Daphne en hen, die haar vergezelden, voor het ontbijt op de veranda geleidden, helden meer tot het denkbeeld over, dat wij niet met tooneelspelers te doen hadden. — Ongewoon, dikwijls ietwat gemaniereerd, was de vreemdelinge ongetwijfeld, maar hoe wij ons ook het hoofd braken, tot een bepaalde overtuiging, „wie zij waren — vanwaar zij kwamen," — konden wij niet geraken!"

„En wat krijgt de padvinder, die u den weg naar Mevrouw Daphne's woning precies in het adresboek aanwijst??" — Joël glimlachte heel guitig en leunde vaster op de tafel, om de verschillende gezichten met zelfvoldoening gade te slaan.

Luid gelach. „Veel moogt gij weten, Ulysses, die met landen en volken bekend zijt! Maar den draad, welke ons uit den doolhof van dit grootste aller geheimenissen voert — dien heeft ook voor u geen Nome gesponnen!"

Gelaten haalde Joël zijn aanteekenboekje uit den zak en bladerde erin. „Schreef Mevrouw Daphne een zeer ongewone „D" — zooiets op de manier van een drukletter, zeer groot en wijd uitgebogen, zoodat de overige letters van den naam eenigermate door de D ingesloten werden ?"

Voor een oogenblik diepe stilte, — daarop een uitbarsting van eindeloos gelach en onstuimig bevestigen. „Ja! ja! volkomen juist! Eikhoff! — Mensch! — waar zaagt gij het schrift van Daphne?!"

Sluiten