Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een Spiro Malia! Alsof twee verwante goddelijke vonken eensklaps met elkander in aanraking waren gekomen, om in één enkele vlam krachtig op te schieten, zoo vonden hier elkander de beide talen der ziel en smolten harmonisch samen, alsof één menschenhoofd ze beide had voortgebracht!

Met reuzenschreden naderde de opera haar voltooiing.

Al de hartstochtelijkheid, de ietwat ruwe onstuimigheid der liefde van een dorpslurley gloeide in de liederen van Spiro Malia, en hoe meer Joël ervoer en begreep, dat deze schepping een verheven, zeker nooit voorgekomen indruk op het publiek moest maken, des te bedwelmender steeg hem de geur der lauweren, welke hij uit den krans van een armen, vreemden makker had gestolen, naar het hoofd.

Hij beproefde op allerlei manieren met Spiro Malia in nauwere vriendschapsbetrekking te komen. Maar zijne bemoeiingen, om met den stillen, meestal als droomend voor zich uit starenden jongen man in kennis te komen, leden in de eerste plaats schipbreuk op zijne onbekendheid met de taal en de onbegrijpelijke stompzinnigheid van den Cerigotischen visscher, die het volstrekt niet schijnt te vermoeden, dat men zich ook door gesten, enkele woorden en gelaatstrekken verstaanbaar kan maken.

Als een tolk te hulp komt, blijkt het, dat Spiro Malia niet het minste belang in den vreemden heer stelt, die zelf zich toch zoozeer aan hem gelegen laat liggen. — Menigmaal spreekt er zelfs uit de afwijzende woorden van den bruinen kameraad een zeker vijandig wantrouwen, als men hem wat al te veel wil uithooren.

Hij schijnt met de nationale eigenschap van zijn volk, de n;euwsgierigheid, volstrekt niet behept te zijn. Even onverschillig als hem de wereld, behalve den wijnkelder, is, even onverschillig wil hij ook omtrent deze wereld zijn.

Het schijnt alsof de Nereïde voor hem den Mavrodaphne met Lethewater heeft gemengd, Spiro Malia weet zich nauwelijks zijn vaderland te herinneren. Het

Sluiten