Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Meer dan dat, Afèndi! Spiro Malia is één met deze aarde."

Daarop neemt het onderhoud een einde, dewijl de bruine knaap hardnekkig zwijgt.

Joel geeft een tweede poging op.

Het is hem wel is waar nooit ernst met het denkbeeld geweest, den Cerigoot tot kunstenaar te ontw ikkelen, maar hij heeft welstaanshalve de poging gedaan, teneinde een voorwendsel te hebben, om zulk een levendig belang in Spiro te stellen en de gastvrijheid op Goedland aan te nemen.

De ware beweegredenen van zijn blijven waren zijn geheim en moesten het ook blijven, als de wereld aan zijn roem en zijn genie zou gelooven.

Het deed hem daarom niet erg veel verdriet, elke poging om het „edelgesteente in de fustanella" te slijpen, zoo jammerlijk schipbreuk te zien lijden!

Spiro nam het als een persoonlijke beleediging op, dat men hem thans nog als volwassen man, die in staat was zijn brood te verdienen, met schoolgeleerdheid

wilde plagen.

Waarom zou hij thans opeens nog leeren lezen en

schrijven ? . .

Had hij deze overtollige kundigheden ooit gemist? Verdiende hij zonder die ook niet zijn brood?

Hij had aan alle leeren van kindsbeen af een hekel gehad, en hij, die het waagt, bij hem, den zelfstandigen man, thans nog daarmede aan te komen, die is zijn vijand!

De verstoktheid van Spiro grensde aan haat. Hij verzette zich met het eenige en krachtigste wapen, dat hem ten dienste stond, met het onverbreekbaar zwijgen, dat op geen enkele, absoluut geen enkele vraag antwoordt, en van niets notitie neemt, dat hem waagt nabij te komen.

Des te beter.

Joël heeft volstrekt niet het plan, de wereld met het nieuwontdekte genie van een Spiro Malia gelukkig te

Sluiten