Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

behendig gebruik maken van de besluiteloosheid, welke zijne beslissing inroept. Hij heeft het in zijne hand, door een kleine intrige, door een gepasten invloed uit te oefenen op de moeder, de dochter van Joël verwijderd te houden. Reist Erika thans naar de residentie, ziet zij Joël weder, wellicht als den ge vierden, met lauweren gekroonden componist eener met handgeklap begroete opera, — dan is zij voor hem verloren, voor eeuwig, reddeloos verloren.

Als een woeste, razende smart der vertwijfeling pakt het hem aan. Heeft hij het daarom jaar en dag met onzelfzuchtige trouw en opoffering hier uitgehouden, gearbeid, gezorgd en geregeld, opdat nu een ander komt en hem het liefste, het eenige, wat de wereld hem nog aan geluk geven kan, te ontnemen ,J

„Neen, neen, duizendmaal neen! Men moet het ijzer smeden, terwijl het heet is, men moet het duifje onder zijn mantel verbergen, eer de vos het pakt. Driftig heft hij beslist het hoofd op, om zijn tante vrijmoedig te zeggen, dat volgens zijn ervaring het huis van de vrouw van den Geheimraad geen behoorlijk verblijf voor Erika is! — Waarom ? ja nu! Daar zijn gemakkelijk genoeg redenen te vinden!

Zijn blik ontmoet Erika. Het is zoo schemerdonker in de kamer, dat hij haar gelaat nauwelijks nog onderscheiden kan, maar hare oogen, die ziet hij helder en duidelijk, die ziet hij, ook al was hij op dit oogen blik blind geworden!

Hare oogen! Smeekend, angstig hangt haar blik aan zijne lippen. Haar gansche ziel ligt in dien blik, en die ziel siddert voor haar jong, heerlijk schoon geluk !

Zijne lippen, welke hij reeds tot spreken opende, sluiten zich krampachtig op elkander, hij zwijgt en staart als betooverd in die smeekende meisjesoogen.

Eenige seconden krimpt zijn ziel samen onder de foltering, welke hem Erika's blik veroorzaakt. Hij wil niet zwak zijn, hij wil en moet ook eenmaal voor zijn eigen geluk strijden, hij wil het zich veroveren!

Sluiten