Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

welke wezenlijke feiten zijn, zich niet laten betwisten.

Verneemt Mevrouw Koltitz het door Wigand, dat de vrouw van den Geheimraad op Corfu te midden van de brooddronkenste carnavalsdrukte heeft geleefd, dat zij zelfs aan de zijde van een Engelschman een gemaskerd bal bezocht en zelfs gedanst heeft, hoe zou Erika dan haar woning kunnen betreden ?

Joël had deze gebeurtenissen aan Wigand geschreven op zijn lichtzinnige onbeschaamde manier, welke de lichtzinnige levensopvatting der weduwe gewordene moeder „het eenige verstandige en juiste temperament" noemde.

Erika had den brief — op haar bijzonder verzoek — mogen lezen en zij had te vergeefs naar vergoelijkende woorden en verontschuldigingen gezocht, toen Wigand het gedrag van Elly met de scherpste en bitterste woorden veroordeelde. Wat was nu natuurlijker, dan dat Landen dezen brief als wapen tegen Joël gebruikte, ten einde een wederzien tusschen hem en haar, een bezoek in het huis van Mevrouw de Geheimraad voor immer te verijdelen? Hij zou toch geen mensch zooals alle andere zelfzuchtige menschen, hij zou geen ijverzuchtige minnende moeten zijn, indien hij zulk een voordeel ongebruikt voorbij wilde laten gaan!

Erika's hart kromp van onmachtige angst en vrees in een. De minuten van zijn aarzelen en zwijgen schenen haar een ware eeuwigheid toe, en, toen hij nu eindelijk met kalme, bijna eentonige stem begon te spreken, heeft zij een gevoel, alsof zij thans het woord zal hooren, dat haar gansche levensgeluk vernietigt.

Ademloos staart zij hem aan en de kleine hand, welke zij tegen het hart gedrukt houdt, beeft of zij de koorts heeft. Zij weet het, dat hij al haar wenschen en hopen zal vernietigen en een gevoel van bittere haat sluipt haar hart binnen.

„Gij vraagt naar mijn oordeel, tante lief! Gij legt een zware en verantwoordelijke beslissing in mijne hand."

15

Sluiten