Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Volstrekt niet zwaar en verantwoordelijk, lieve Wigand!" valt Mevrouw Henriette hem haastig in de rede. „Indien je het minste bezwaar tegen het huis Eikhoff hebt, ben ik besloten, met jou en Erika een paar maanden van den winter in Italië door te brengen. Ik zou dit offer in elk geval brengen, dus je berooft de kleine volstrekt van geen wintergenot, indien je je tegen het bezoek aan de residentie verklaart!"

Erika krimpt inéén. Ontzettend! — De moeder maakt het hem ook veel te gemakkelijk! Zij bevrijdt hem van eiken schroom en lokt hem zelfs nog uit met het vooruitzicht, als haar begeleider naar Italië te mogen reizen. Nu is alles verloren. Deze verzoeking is te groot, hij moet er voor bezwijken.

Onwillekeurig ontsnapt er een lichte zucht van de diepste moedeloosheid aan hare lippen, en Wigands blik treft haar gelaat.

Seconden lang rust oog in oog. Daarop wendt Landen het hoofd ter zijde, zijne lippen beven.

„Ik geloof, tante, dat een paar vroolijke feesten in de residentie meer in den smaak van uw dochter zullen vallen, dan een onaangenaam heen en weer trekken, zooals een hotelleven en reizen per spoor. Ik was, zooals gij weet, lange jaren in het huis van den Geheimraad, en het zou plicht- en eervergeten van me zijn, indien ik wilde beweren, er ook maar het geringste in bijgewoond te hebben, dat in uwe en mijne oogen aanstoot zou kunnen geven."

„Toen ter tijd, ja toen ter tijd, beste Wigand!" zeide Mevrouw Henriette zuchtende. „De tijden en toestanden zijn evenwel geheel veranderd. Denk je, dat Elly als vrije, omfladderde weduwe nog even zulke solide grondbeginselen huldigt, als vroeger, toen haar bestaan van den goeden wil van haar echtgenoot afhing?"

„Ik ... . ik hoop het tante lief. Mevrouw de Geheimraad is een vrouw, die wel tegen oogenblikkelijke zwakheden heeft te kampen, doch die, volgens mijn

Sluiten