Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deel, een stille gelatenheid, een vreemde, pijnlijke trek ligt in het anders zoo beminnelijke gezicht. En thans heft hij het hoofd op en kijkt naar haar venster, — blijft aarzelend staan en wacht, of wellicht ook haar schaduw langs de helder verlichte ruiten glijdt.

En de maan schijnt nog helderder dan te voren, en Erika ziet meer, veel meer dan zij eigenlijk zien wilde, zij ziet, hoe moeielijk het Wigand thans geworden is, zich tot bevorderaar van haar geluk te maken.

Een windstoot fluit om het huis, wolken jagen bedekkend langs den hemel, en Landen schrikt als uit een zwaren droom op en loopt driftig verder.

Doch Erika wikkelt zich dichter in haar sjaal en vliegt het bordes af, om denzelfden weg langs te ijlen, welken Wigand zooeven gekomen is.

Zij moet naar buiten in den koelen, stormachtigen nacht, zij moet alleen zijn met hare gedachten!

Nog nooit in haar leven heeft iets zulk een diepen, blijvenden indruk op haar gemaakt, als W igands voorspraak bij haar moeder.

Nog nooit is zij zoo verrast, beschaamd en in de war geweest, als op dit oogenblik. Haar kalme gelijkmatigheid heeft een schok ontvangen, welke haar op nieuwe banen dringt.

Een gevoel van diepe, onuitsprekelijke bewondering vervult haar. Zij bewondert eensklaps een man, dien zij vóór dezen slechts in vriendschap achtte, om wien zij meer nog vol overmoed en bekrompenheid glimlachte, omdat hij te zuinig en verstandig was, hier in de eenzaamheid een dwaze kleerenpracht ten toon te spreiden.

Dat hij een trouwe, offervaardige ziel was, had zij na haars vaders dood reeds tot hare eigene beschaming ervaren, doch dat hij zoo edel, zoo weinig zelfzuchtig was, dat hij zijn eigen willen en wenschen met voeten trad, alleen om haar gelukkig te maken, dat had zij niet verwacht, en dat trof haar ontzettend diep.

De gedachte, door hem bemind te worden, pijnigde

Sluiten