Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

^ „Heb je me ook niet vergeten gedurende den langen tijd onzer scheiding, mooi nichtje?"

Als verheerlijkt keek zij op, haar gansche ziel lag met zoete innigheid in dien blik. „Hoe zou dat mogelijk kunnen zijn!" zeide zij het kopje schuddende.

„Indien je me nog genegen bent —" hij boog zich fluisterend, met betooverenden blik tot haar over — „kan je verblijf hier voor ons beiden verrukkelijk worden en ons geluk aanbrengen! Je vermoedt nog niet, hoe men je het voorrecht zal benijden, onder één

dak met me te leven! — — Ah mama. Ik hoor

haar tred." — Hij trad haastig achteruit, liet zich met de grootste onverschilligheid op een stoel vallen en ging met een volkomen veranderde stem opgewekt voort: „Dus je hebt reeds een morgenwandeling gemaakt? — Mille diables, welk een barbaarsch idee! Dat zal je met groote snelheid hier afleeren. Ah, mijn lieve moeder! Ik kus ü de hand! Goed gerust? En ter eere van de gasten heden ook wat vroeger dan gewoonlijk op de been?"

„Goeden morgen, mijne lieve kinderen! allright, ik ben vroeger dan gewoonlijk bij je, maar daardoor ook in een zeer onbehoorlijk toilet!" Zij keek glimlachend op haar hoogst elegant negligée neder en liet zich de handen kussen. „En Erika komt reeds van een wandeling thuis, zooals me Doortje heel verbaasd mededeelde. Die drift zal spoedig bedaren; heden zien wij in elk geval slechts gasten bij ons aan tafel, maar morgen hebben we de première, en dan nacht aan nacht de feesten! Op het einde van de week slaap je ook tot twaalf uur, petite /"

„Je ziet er zoo verhit uit, nichtje!" zeide Joël glimlachende, terwijl hij snel een blik op het nog altijd van verlegenheid gloeiende gezichtje wierp. „Mag ik je van je mantel ontdoen?"

„Neen, neen, mijn jongsken, Erika kan zich beter in haar kamer van haar kleêren ontdoen. Niet waar, hartje? En dan kom je gauw weer hier terug! Ik zou

Sluiten