Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijden, elegante slepen ruischten door de foyers, uniformen schitterden, een opvallende menigte rokken en klaphoeden mengden zich onder het opgewonden publiek.

Waarachtige vrienden der muziek, kunstlievende leeken en beoefenende kunstenaars, vreemdelingen in opvallend reiskostuum en op een schandaaltje beluste personen, die geen eerste opvoering willen verzuimen, in de hoop een „klein schandaal" bij te wonen.

Een nieuwe opera is altijd een voorval, en in welk een buitengewone spanning ze verwacht werd, bewees de uitdrukking der gezichten, het levendig gesticuleeren, het voor- en tegenspreken der afzonderlijke groepjes, welke bij elkander stonden te praten.

De woedende schaar der kunstrechters, deels welwillend onpartijdig, deels vooraf afkeurend en wangunstig over de onbeduidende eerstelings-composities van den jongen kunstenaar oordeelende en om harentwil onmiddellijk alle verdere pogingen veroordeelende, namen vol hooggespannen verwachting hunne plaatsen in, terwijl zij hunne brillenglazen poetsten, zooals een slachter het mes wet.

Agenten deelden elkander wederkeerig hun hoop en vrees mede, de „mannen van zaken van de afdeeling muziek berekenden en overlegden .... aller oogen waren op het scherm gevestigd, als hing het wel en wee van het heelal van zijne onthullingen af.

De eerste rang was door zeer vele dames bezet. De moeders vol fiere zelfvoldoening, dat zij tot het huis van den jongen componist in nauwe maatschappelijke betrekking stonden, de dochters gloeiend en koortsachtig van vroolijk ongeduld. Maar allen overtuigd daarvan, dat de avond van heden een groote, uitstekende zegepraal voor Joël Eikhoff en zijne aanhangers worden moest.

Waren er niet reeds zoovele alarmeerende berichten uitgelekt, dat de intendance, het orkest en de zangers door het nieuwe werk in verrukking waren gebracht ?

Sluiten