Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wigand naast haar komt staan en haar met angstig vorschenden blik in de oogen kijkt.

Nu drukt zij de tanden op elkander en beheerscht zichzelf. Maar haar hart siddert van ontroering en op haar mond liggen sinds dat oogenblik zeven zegelen, welke ook voor Joël haar geheim bewaren moeten. — Nu kan zij zich toch nimmer voor de schrijfster van

een stuk uitgeven, welks inhoud haar doet blozen,

ook tegenover Joel niet, want dan moet zij hem verwijten over de eigenmachtige verdraaiing van haar werk maken, en tot het uitvoerig bespreken van dit thema met hem is zij niet in staat. Hoe verstrooid staart zij op het tooneel, als het scherm voor de derde en laatste maal opgaat.

„Een grootsche climax van den tekst," hoorde zij een heer met een gouden bril, die, in het parterre staande, tegen hare loge leunt, tot een ander particulier persoon zeggen, dien Mevrouw de Geheimraad haar tevoren als een gewichtig criticus en recensent heeft aangeduid, „en de muziek houdt er inderdaad tot het slot met bepaald kwistigen rijkdom van melodieën gelijken tred mede."

„Hm, zeer vele origineele, zeer aangrijpende melodieën, maar geen ware eenheid! Op mij maakt de opera den indruk van een potpourri, waarin een aantal schoone wijzen dikwijls op oppervlakkig triviale manier zijn saamgesmolten. De instrumentatie laat hier en daar te wenschen over en de „techniek" is gelijk nul. Maar dat vergeeft men den beginner ter wille zijner inderdaad geniale schepping! — En nu zegt men nogal, dat het publiek van de moderne richting de melodieuse muziek heeft afgezworen! Belachelijk! — Heden avond kan men zich overtuigen, welk een onweerstaanbare bekoorlijkheid een fijn gevoelde, eigenaardige, warmbloedige melodie kan uitoefenen!"

Erika overtuigt er zich ook' van.

Zelden had een zoo onstuimig applaus het gebouw doen schudden als dezen avond, en toen Joël gedurig

Sluiten