Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opnieuw verschijnen moest, toen de lauwerkransen al dichter en dichter vóór zijne voeten nedervielen, toen hief de gevierde kunstenaar het hoofd gedurig zelfbewuster op de schouders en de glimlach, waarmede

hij het publiek bedankte, was niet meer zoo beminnelijk

als te voren, doch drukte eenvoudig nog achtelooze

hulde uit.

Weinige oogenblikken later verscheen hij m de loge, om zijn moeder de hand te kussen. Het geschiedde op de hem eigene, ietwat theatrale manier, welke steeds het effect op de toeschouwers berekent.

Weder stormde de schare der opgewondene vrienden, der agenten en nieuwsgierigen de loge binnen, om de ovaties „en detail" te herhalen, en Erika stond in het meest verwijderde, donkerste hoekje en verbaasde er zich over, met welk een geblaseerde onverschilligheid Joël zijn succes eensklaps opnam. Zij had toch de koortsachtige ontroering aanschouwd, waarmede luj vóór den aanvang der opera thuis in het salon op en

neer had geloopen.

Toen sidderde hij bij de gedachte, dat de eene ot andere wederwaardigheid, een nukkig toeval, een wraakneming van zijne tegenstanders en benijders de Dorpslurley nog in het laatste oogenblik konden doen vallen, en thans stond hij zoo hooghartig te glimlachen, alsof er geen oogenblik eenige twijfel aan zijne onfeilbaarheid'in zijn ziel was opgerezen. Hoe was zulk een houding in dit oogenblik mogelijk? — Het jonge meisje begreep het niet.

Vóór die onaangename, beleedigende ontgoocheling kwam, welke zij door de misvorming van haar tekst ondervonden had, was haar gansche ziel vol licht, vol innige, hoogst dankbare, warme bezieling.

Hoe moest die diepe gemoedsbeweging, het zalig gevoel van deze verheffende uren zich het eerst op Toëls gelaat afspiegelen, bij hem, wiens hoogste doel, wiens jaren lang vurig gekoesterde wensch, wiens gansche streven en verlangen dezen avond zoo schitterend

Sluiten