Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werd vervuld! — En thans stond hij daar, nauwelijks hoffelijk neigende, het hoofd zelfbewust in den nek, met het gelaat van een triumphator, die zijn schatting van het volk niet dankbaar in ontvangst neemt, maar die haar eischt.

De lauwerkransen had hij achteloos ter zijde op een stoel geworpen, zijne oogen zochten fonkelend in de rijen van het publiek, als wilde hij nog van elk afzonderlijk gezicht een hymne der verrukking lezen.

Daar een klein ballet de voorstelling zou besluiten, nam de menigte hare plaatsen na een korte pauze weder in.

Joël trad achter den zetel zijner moeder. „Ik was eigenlijk van plan, u mede achter de coulissen te nemen, mama, opdat gij ook een paar woorden van erkentelijkheid tot de zangers zoudt spreken. De tijd is evenwel te beperkt geworden en ik denk, dat gij het verzuim later in onze woning wel zult inhalen. Met uw goedgunstig verlof heb ik de medewerkende kunstenaars uitgenoodigd, nog een glas sect op het welzijn der „jonggeborene" bij ons te ledigen. Zooals ik hoorde, hebt ook gij zooeven nog uitnoodigingen laten doen. Zijn wij soms ook aan plaats en ruimte gebonden?"

„Volstrekt niet, lieveling! Ik heb op vele gasten gerekend en daarom een buffet laten inrichten."

De spreekster wendde zich snel om, tot Mister Smith, die met een reusachtigen bouquet verscheen, om ook aan de moeder van den gevierde een hulde te brengen.

Zij was verrukt, schitterde zeer luide met haar onberispelijk Engelsch en nam den tamelijk stillen zoon Albions door tallooze kleine attenties zoozeer in beslag, dat noch hij noch zij tijd voor hun omgeving hadden.

Mister Smith glimlachte als een kater in den zonneschijn en liet de coquetterie der schoone vrouw zich zonder eenigen wederstand te bieden aanleunen.

Joël wendde zich voor de eerste maal tot Erika en

Sluiten