Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genade, maar eenvoudig hunne caricaturen, die de gansche bent in miscrediet brengen."

Zij zweeg, draaide zich opgewonden om en volgde Mevrouw de Geheimraad, die hen dringend riep. Het was ten hoogste tijd, wilden de gasten de Eikhofsche woning niet eerder betreden, dan de zoozeer in beslag genomene gastheer en gastvrouw.

Wigand sloot zich bij hen, die vooruit gingen, aan. Hij was getroffen door Erika's heftigheid en wist ze

niet te verklaren.

Hadden er geen tranen van verkropte woede en toorn in de anders zoo zachte, lieflijk stralende oogen geschitterd?

Hoe hoog moesten de golven der opgewondenheid in die jonge ziel gaan, hoe diep moest de neiging voor Joël in haar wortelen, dat het succes van dezen avond zulke smartelijke schaduwen over den gelukshemel van het arme meisje werpen kon!

Landen zuchtte diep.

Hoe gelukkig en gerust had hij gisteren dien zoo lang gevreesden avond tegemoet gezien, en thans had hii hem zulke treurige onthullingen gebracht.

„Waar is Joël gebleven? Joël, Joël!" riep Mevrouw de Geheimraad opgewonden uit.

De equipage kwam voor. Wij mogen niet talmen, anders verwijst de politieagent het rijtuig onmiddellijk naar het einde van de rij."

„Laten wij maar wegrijden, tantetje! Wij zenden den koetsier terug. Eer Joël zich uit de poliepenarmen zijner vurige bewonderaars gerukt heeft, is Hendrik

lang weerom." ; „

„Zeer juist, lief kind! Instappen als 't u blieft.

Wigand keek Erika strak aan. Was zij het werkelijk geweest, die zoo kalm en onverschillig het voorstel deed, zonder den gevierde huiswaarts te rijden?

De schoone Griekin stond nog opvallend te talmen in de nabijheid van de hoofddeur en nam Erika met half gelokenen blik op; liet zij Joël werkelijk zoo

Sluiten