Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de tong zoo ver uitgestoken, dat zij zelfs den wilden man van Ellerndörp belikte!"

„En de wilde juffrouw er bij!" zeide Erika, toestemmend knikkende met een niet te omschrijven klank in haar stem. „Arme Joel, met welk een bezorgdheid moet je ons menschen uit den achterhoek tegemoet hebben gezien!"

Hij boog zich voorover en keek haar diep in de oogen, daarop greep hij op zijn vermetele, ongedwongene manier haar hand en kuste ze. „Ja, met veel zorg, kleine Erika! Voornamelijk wat jou aanbelangt, ik was bang voor mijn hart, voor dit rustelooze, gevleugelde hart, dat reeds eenmaal al te lang in het heidekruid rust gehouden heeft!"

Zij trok haar hand plotseling terug en bloosde tot onder de blonde haren, maar niet uit schuwe verrukking, maar uit schaamte en fierheid.

„De vele oogen, welke ons gadeslaan, zouden aan deze zoo vriendschappelijke en onschuldige rust licht een valsche uitlegging kunnen geven, als zij zien, hoe overmoedig je me daarmee plaagt!"

Hij boog zich eenvoudig nog dichter tot haar over. „Wat elkander plaagt, dat bemint elkander, waarom mogen de menschen dat niet zien, nichtje? — Gun aan de dames de kleine gezonde opwekking, welke de gal laat functioneeren, het geeft stof voor verscheidene weken en een heerlijk hoofdbreken, of in de plotseling opduikende cousine een mededingster te bestrijden is. — Zie toch de gezichten van die kleine comtesse en haar intima! Beiden zweren er op, me volkomen in den zak te hebben, thans ontvangt haar zeker zelfbewustzijn een verontrustenden stoot! Ik heb er vroeger reeds aardigheid in gehad, te vertellen, dat je de eenige dochter van een grondbezitter en rijke erfgename bent.... tot ergernis van de dames en tot nut van de heeren! Hahaha, heb je niet opgemerkt, hoe de schoone tenor je terstond op de hielen zat, hoe de lyrische dichter met zijn smachtend gezicht zoo gaarne een

Sluiten