Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van dezen avond moeielijk te beoordeelen, maar desniettemin ben ik van gevoelen, dat men ons publiek onrecht doet, als men beweert, dat frivoliteit op de planken de richting van den smaak van onzen tijd is. Zij is het niet. Zij is uitsluitend een meesleepende ziekte uit maatschappelijke kringen, welke zoo ontzenuwd en slap zijn, dat er de sterkst prikkelende middelen noodig zijn, om ze een zeker genoegen te verschaffen! Den overigen schouwburgbezoekers evenwel wordt dit vergiftigd geestesvoedsel zoo lang en zoo volhardend voorgezet, tot men er bij gebrek van iets beters aan gewoon raakt en ze als treurig, maar niet te veranderen feit op den koop toe neemt." — Het jonge, sympathieke gelaat der spreekster had een innig gevoelende en zeer aangename uitdrukking, en Erika voelde een voortdurend klimmende belangstelling voor de schoone oogen, welke helder en schitterend in de hare keken.

„En hoe zijt gij tot dat gevoelen gekomen?" vroeg zij zacht.

De jonge zangeres streek langzaam met de hand over het voorhoofd.

„Ik heb me aan mijn schoon en ideaal beroep niet ter wille van het salaris gewijd, maar uit geestdrift en oprechte liefde voor de kunst. Ik heb daarom ook met bijzondere belangstelling mijn uitgebreiden werkkring nagegaan. Het publiek was voor mij niet de betalende, _ den schouwburg vullende menigte, de bron van ontvangsten en „zaakkennis", doch het was een harten geestbezielende studie voor mij. Dus heb ik de ontwikkeling onzer hedendaagsche „Fransche" kunstrichting van haar eersten aanvang aan vóór oogen gehad. In den eersten tijd vulde alleen het twijfelachtigste publiek bij frivole stukken den schouwburg; de edele, echt vrouwelijke vrouwen- en meisjesgestalten, de gestalten van zedelijk gestrenge, ernstig denkende mannen ontbraken in de rijen, zij vluchtten meer en meer tot ons, in de opera, welke nog door den kuischen stralenkrans der klassieke meesters was

Sluiten