Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leerdet kennen, een zoo moeielijke keuze te doen?"

„Zij is niet moeilijk, waarde dame; ietwat menschenkennis en wat oefening zijn voldoende, om zeer spoedig het kaf van het koorn te leeren scheiden!"

„Het komt mij ongelooflijk voor, — niettegenstaande ik meen ook een juist en helder oordeel over menschen te vellen, al leer ik hen ook nog zoo vluchtig kennen. Ik zou het nimmer durven wagen, menschen, die mij geheel vreemd zijn, naar hunne zielseigenschappen te taxeeren!"

„Omdat de scherpe tegenstellingen uwen weg nog nooit gekruist hebben, zooals den mijne. De wereld veroordeelt snel en onrechtvaardig een geheel, zonder de uitzonderingen tot haar recht te laten komen. Evenals men schrijfsters „blauwkousen" en overspannene dames noemt, zoo moeten tooneelspeelsters en zangeressen altijd losbandige en lichtzinnige wezens zijn, tegenover wie de heerenwereld zich tot geheel bijzondere vrijheden gerechtigd acht. Aan hoevele beleedigingen een fatsoenlijke kunstenares in den schouwburg bloot staat, is onmogelijk te beschrijven. Ter wille van ettelijke zustercollega's, die, helaas! de deugd met voeten treden, worden wij allen als vogelvrij wild beschouwd en behandeld. Wanneer men nu zoo dikwijls gelegenheid heeft in menschengezichten te zien, waarin zich de eigenschappen der ziel, de ondeugden en begeerten met zoo ontzettende duidelijkheid afspiegelen, dan leert men ten slotte met gemak het karakter naar de uitdrukking der oogen en de physionomie in haar geheel beoordeelen."

„Hebt gij hier, onder de aanwezigen, een sympathieke mannenverschijning gevonden?"

Mejuffrouw Marva keek schier ontsteld op. Zij aarzelde.

„O ja.... doch ik weet niet of ik u den heer kan noemen, wiens naam gij thans gaarne zoudt vernemen."

Erika s lippen plooiden zich tot een fijnen glimlach.

Sluiten