Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot zijn lieveling gemaakt. Mijn nieuwe, zooveel schitterender positie heb ik alleen aan de bemoeiingen eener vorstelijke dame te danken, die mij alleen van het tooneel kent, die ik nooit om hare hooge voorspraak heb verzocht, en de tallooze bewijzen van vriendschap en belangstelling, welke ik van het publiek ontvang, verzekeren mij, dat men mij ongaarne ziet vertrekken.

Erika knikte nadenkend voor zich heen en zeide: „Gode zij dank, laat zich dus het publiek niet aan een leiband voeren! Het heeft zijn eigene meening en verbergt die niet, maar werpt lauwerkransen, onverschillig of de kritiek ze uiteen zal trekken!"

Wigand naderde de dames, om der cousine te berichten, dat de gasten gingen vertrekken.

Nog eenmaal ontstond er een levendige, onstuimige drukte, een handendrukken en gelukwenschen. \ oor de laatste maal stroomde er dezen avond uit den wierookketel de benevelende geur, om nog het laatste overschot van bescheidenheid en inzicht in den jongen meester

te verstikken.

Joel stond op het toppunt van alle geluk, waarvan hij ooit had gedroomd, en hij stond zoo trotsch, verheven en zeker, alsof geen macht der wereld aan het fondament kon schudden, dat de triomf der Dorpslurley voor eeuwig onder zijne voeten had gelegd.

Buiten loeide de storm om de huizen en schudde zoo woedend aan de vensters, alsof hij den met lauweren gekroonden componist uit zijn overwinningsroes wilde wakkerschudden. — Vloog hij niet zooeven regelrecht naar het zonnige Griekenland, waar eenzaam en onbekend een arme, bruine knaap aan de keldertrap van Goedland ligt en met geniale hand de melodieën aan de viool ontlokt, dezelfde klanken en zangen, welke zooeven een van bijval dronken publiek hier in het hooge Noorden heeft toegejuicht en met handgeklap

begroet?

Spiro Malia hoort daar niets van.

Joël Eikhoff heeft de kransen opgenomen en ze

Sluiten