Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

getrokken, door hunne zachte zijden plooien schemerde evenwel de feestelijke glans, welke de gansche woning voor de ontvangst der verjaarsgasten vervulde.

Joëls korte monstering scheen hem te bevredigen. Hij trad in het hooggewelfde portaal. Achter hem stierf het geraas van het straatverkeer, het geratel der rijtuigen, het geklingel van de paardentram, het doffe gonzen en brommen, dat niet te omschrijven boven een druk stadsgedeelte zweeft, weg.

Purpere tapijten prijkten op de witte marmeren treden van de breede trap, welke in het met een koepel gedekte huis naar boven leidt.

Er heerscht een plechtige, voorname stilte. Alleen het gas kookt zacht in de melkwitte schalen en verlicht prachtige muurschilderingen. Bloemen staan op de trapportalen opgehoopt, een zware goudbronzen trapleuning is met rood fluweel behangen.

Één hoog. — Links.

Ah! — hij is waar hij wezen moet. — Joël staat een oogenblik diep ademhalend stil, hij neemt den hoogen hoed af, en strijkt met den geurigen, wit zijden zakdoek over het voorhoofd. Vervolgens buigt hij zich met het welgevallen van een lekkerbek, die, bespeurende dat hij buitengewonen honger heeft, de spijskaart ter hand neemt, voorover naar het naambordje aan de deur.

„Baron von Galavera. Consul Generaal.

Zoo zoo ! De kleine porceleinen plaat draagt nog den naam van den overleden echtgenoot, Galavera! dus toch iets buitenlandsch. Des te beter. Het ligt in de natuur van den Duitscher, zich door alles, wat buitenlandsch is, te laten imponeeren of aantrekken.

Daphne von Galavera klinkt uitstekend en een goedklinkende naam past bij een interessante en schoone vrouwengestalte, evenals een smaakvolle lijst een portret

voltooit. t

Joël kijkt op zijn horloge. Kwart vóór achten. Hij komt zeer vroeg, eerder dan al de andere gasten, maar

Sluiten