Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klonk hem uit hare bleekroode lippen tegen en trof zijn oor als muziek, daarop barstte de spreekster plotseling in een schellen schaterlach uit, monsterde hem met een koket ter zijde gewend kopje en vroeg: „Welke pneumatische post — vergeef mij mijn nieuwsgierige vraag, goddelijke Apollo — belast zich met de bezorging van brieven en uitnoodigingen — „heimelijk stille uitnoodigingen, waarvan niemand iets weet,' naar den Olympus?"

Hij haalde vol humor de schouders op. „Moet gij dat niet veel beter weten, schoone schrijfster van die uitnoodigingen ?" — Zij ging hem gracieus voor in het wit-gouden salon en noodigde hem met een geste uit, plaats te nemen.

Hij rolde een stoel aan hare zijde.

„Ik? De schrijfster?" — herhaalde zij met nieuwsgierig groote kinderoogen.

„Gij, Barones! Wie anders zou uitnoodigingen tot uw gastvrij huis kunnen doen, dan gij ?"

Zij stak hem met betooverende bevalligheid de hand toe, de marmerwitte arm schitterde door het ragfijne zijden floers, dat hem omsluierde. „Gij zijt hier, Joel Eikhoff, gij hebt als hartelijk welkome gast mijn huis betreden en mij daardoor een groote, onbeschrijfelijke vreugde bereid, ja zelfs — als ik volkomen eerlijk zal zijn — een vurigen wensch vervuld. Den componist der Dorpslurley bij mij te kunnen begroeten, is een oogenblik, dat een menschenleven waard is! Gij zijt gekomen — en ik zal alle mijne schoone jonge vriendinnen te hulp roepen, om u for ever in onzen kring te boeien. Doch laat ons vóór alles een dwaling ophelderen, want het kan slechts een misverstand zijn, dat u, den vreemdeling, een uitnoodiging voor dezen dag, deed toekomen. Gij begrijpt, dat de waardigheid van een vrouw eischt, dat de vorm in acht genomen wordt, en ik zou in uwe oogen op zijn minst in een hoogst grillig licht verschijnen, indien ik mij persoonlijk onbekende heeren op mijn geboortedag noodigde.

Sluiten