Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doordien de bekoorlijke jarige ditmaal, met verwisseling der rollen, den gasten door een groote en hoogst aangename verrassing genoegen bereidde.

Door de verrassing: „Joël Eikhoff."

Was anders in deze ruimte de Barones steeds het aangegaapte en gevierde middelpunt geweest, waarom men fladderde, thans deelde zij met haar „eersten gast" de ovaties, welke de tegenwoordige dag rijker dan ooit met zich bracht.

En het sprak zoo vanzelf, dat de schoone weduwe aan de zijde van den held van den dag stond, als een jonge bruid, die den uitverkorene van haar hart aan de vrienden en bekenden voorstelt. Hoe dikwijls ook de rustelooze schare van gasten het eigenaardige paar scheidde en het verder in den maalstroom der gesprekken trok, gedurig vonden zij elkander toch weder voor een langer of korter onderhoud, en konden zij elkander niet met woorden begroeten, dan geschiedde het door blikken, welke elkander aantrokken als ijzer en magneet.

Baronesse Galavera had nog nooit zulk een van geest tintelende lieftalligheid geopenbaard als op dezen dag, haar levendigheid had bijna iets koortsachtig opgewekts, hare oogen fonkelden als bij een speler, die zijn vermogen op één enkele kaart zet, en nu in zenuwachtige spanning de beslissing verbeidt. Joëls aanvankelijke „bevangenheid van geest" week langzamerhand voor het aangenaam gevoel van een oververzadigde, die na langen tijd eens weder trek ontdekt.

En ditmaal prikkelde die hem niet alleen tot snoepen, maar tot toetasten en genieten.

Alles, wat hij aan een vrouw begeerlijk vond, scheen hem in Daphne vereenigd.

Een persoonlijkheid, welke zelfs den nuchtersten man moet boeien, verschalken en betooveren, — origineel, geestig, schoon, beminnelijk en zoo talentvol, dat de wereld met recht zulk een overvloed van genie moet bewonderen.

Een aanzienlijke naam, welke de ijdelheid van de

Sluiten