Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar haar naam! Zij heet toch werkelijk Daphne?"

De Doctor streek den roodstoppeligen baard en grijnsde vol humor zijn overbuurman aan.

„Dat weet ik zelf niet precies!"

„Hoe? — wat? — Doctor, wilt gij een loopje met mij nemen?"

„Neen, dat laat ik over aan schoone vrouwen, die ons allen te zamen voor den gek houden. Gij gelooft mij niet? — Nu, luister dan. Een Duitsch koopman, die een uitgebreiden handel met Corinthe dreef, verhuisde gemakshalve naar Griekenland en werd door de keukenlievende Duitsche huisvrouwen een schatrijk man. Hij heette Vahlbrecht. — Toen hij reeds tamelijk op jaren was, liet hij zich door de zoete liederen en de classieke schoonheid eener Italiaansche zangeres betooveren en maakte de jonge dame tot zijne echtgenoote.

Op Griekschen grond en bodem schonk zij hem een zoon, die natuurlijk Agamemnon werd gedoopt, teneinde het eenvoudige Vahlbrecht wat glans bij te zetten. De tweede heldendaad der jonge vrouw volgde zes jaar later, toen zij haar overbluften echtgenoot, die intusschen zijn geld en zijn familie naar Duitschland verplaatst had, vroeger dan hij had verwacht, een paar tweelingdochters in de wieg legde. Dit feestelijk oogenblik kwam, zooals ik zeide, onverwacht vroeg, en de beide kinderen waren zoo teer en ellendig, dat zij den nooddoop ontvingen. Teneinde een waardig pendant van Agamemnon te zijn, zou de jonggeborene, ingeval het een meisje was, Daphne gedoopt worden, zooals de kraamvrouw, door schoonheidszin geleid, dat reeds vooraf door vleierij van haar echtgenoot had weten te verkrijgen. Doch nu waren er plotseling twee zustertjes, en daar de koortsende moeder niet om raad gevraagd mocht worden, terwijl de doop snel moest plaats hebben, noemde de radelooze vader het tweede meisje Carolina. Tot nader onderscheidingsteeken werd Daphne haastig een rood, Carolientje een blauw lintje om de hand gebonden, daarop snelde alles naar de

Sluiten