Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor de tafel op mijn geboortedag toewenschen, voeg er dan nog één bij, zonder hetwelk een hart toch maar een treurig ding is."

„De liefde, de liefde! Leve de liefde!"

Zij schudde ontkennend het kopje. „Ook vóór de liefde schrijft het lot dikwijls het bijvoeglijk naamwoord: „Ongelukkig!" Neen laat ons op het „geluk" klinken, het ware, groote geluk, dat zich in elk oog en in elke gedachte anders afspiegelt."

De glazen stootten tegen elkander met melodieuzen klank, eer Joel evenwel het zijne aan de lippen bracht, plukte Daphne een paar blaadjes uit de roode roos op haar borst en wierp ze in den wijn. „ Opdat de betoovering krachtig zij!" — reciteerde zij met een verleidelijke uitdrukking in de donkere oogen.

De stemming aan de tafel had het kookpunt bereikt.

De toasten op de vereerde gastvrouw, op de jarige, op de dichteres volgden elkander in luimige haast op. Geest en vernuft deden het hunne, zouteloosheid en „meer willen dan kunnen" werkten des te krachtiger mede en vermaakten de toehoorders nog meer dan onwillekeurig vernuft.

Een Vaandrig had, volgens zijn eigen getuigenis, een kolossale snor aan. Ten deele had hem de wijn, ten deele de geestvervoering bedwelmd, want hij bezwoer zijn omgeving met overstroomende oogen „dat hij tot „gek" wordens toe verliefd was, zijn leven lang had hij de vrouwen gehaat, — („dan kan hem zijn baker wel flink geranseld hebben!" grijnsde de Doctor daartusschen in), — thans evenwel had Mevrouw Daphne de haat in liefde verkeerd!"

„Zeker heeft u de Barones voorgezongen: „Fritzchen, ich bitte dich — gieb Dich zufrieden —!"

De Vaandrig staarde met verglaasde oogen dwepend

naar de zoldering op. „Voorgezongen?! Bah

belachelijk — cette dame ne chante pas — elle enchante/" dat was de borsttoon der innigste overtuiging.

Sluiten