Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het kapitaal zou nemen, zoo de renten niet toereikend mochten zijn, betwijfelde hij geen oogenblik, van tante Elly verbaasde het hem aanvankelijk.

Toen hij evenwel ook in haar wezen en karakter, de over het algemeen niet gunstige verandering bemerkte, welke sedert den dood van haar echtgenoot daarin had plaats gehad, verbaasde hem ook haar lichtzinnig

uitgeven niet.

Was er dan grond voorhanden, zich daarover bezorgd te maken, zooals zijn rechtschapen hart aanvankelijk

had gedaan ? ..

Neen! — Zeide Joël het zelf niet, hoorde hij het niet dagelijks in den kring der huisvrienden als onderwerp van het gesprek behandelen, welk een onuitputtelijke bron van goud de Dorpslurley voor den componist werd? — en nog worden zou.J

Wanneer de gouden zegen inderdaad zoo overrijk op het huis van den Geheimraad nederfonkelt, waarom zouden moeder en zoon zich dan een leven ontzeggen, dat zoo geheel met hun smaak en hunne aanspraken op geluk en genot overeenstemt? In elk geval voelde de pleegzoon, die in den loop der jaren van het voormalig ouderlijk huis toch werkelijk vervreemd was, zich niet gerechtigd de zorgelooze weduwe met waarschuwingen en vermaningen lastig te vallen, daartoe zou toch de eigen zoon in de eerste plaats verplicht zijn geweest, indien Joël in het algemeen nog het begrip van plicht in zijn hart had omgedragen.

Evenzeer als hij steeds van zijn onuitputtelijken rijkdom sprak, — hij berekende zooeven aan het ontbijt nog lachende, hoevele bankiers hij wel in zijn dienst zou moeten nemen, als de Dorpslurley eens broertjes en zusjes kreeg, als de doop der volgende opera s met hare lauweren en haar goud hem verpletteren zou, — evenzeer scheen hij toch ook belang te stellen in een rijke huwelijksgift van zijne toekomstige gade.

In zulk een geestvervoering en verrukking als heden

Sluiten