Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houding was een volkomene erkenning. Zij gaf mij te verstaan, dat zij hare redenen had, om den pseudonym vooreerst nog geheim te houden."

Welk een zonderlinge, onbegrijpelijke uitdrukking, welk een met moeite ingehouden lachen speelt er in hare rooskleurige trekken! Wigand begrijpt niet, waarom het kleine heidekind er plotseling zoo geheel anders uitziet.

Mevrouw de Geheimraad en haar zoon bemerkten het niet; de gedachte, Daphne als dichteres der Lurley erkend te hebben, brengt beiden in stormachtige opgewondenheid.

„Joël! mijn lieve jongen — bedenk eens welk een ontzettend voordeel het zou zijn, een kunstenares aan je te verbinden, die je muziek door een dergelijken opzienwekkenden tekst ondersteunt! — Een pakkend libretto is het halve succes van een opera ! Je van zulk een dichteres voor jezelven en je opera te verzekeren, zou een zaak van onmetelijke gevolgen zijn. In elk geval, mijn lieve zoon, breng me van avond in de opera terstond met de Barones in kennis. Ik hoop vurig, ze ook weldra in ons huis te kunnen begroeten !"

Het gesprek werd door den bediende gestoord, die twee prachtige bouquetten rozen met een briefje aan de vrouw des huizes ter hand stelde.

Eén bouquet bestond uit roode, één uit gele rozen.

Mevrouw Elly richtte zich met jeugdige levendigheid op. „Ah! weder van Mister Smith! — Maar twee bouquetten tegelijk? Zou dat geen vergissing zijn?" Zij opende haastig het briefje. Daarop glimlachte zij bevallig en knikte Erika vluchtig toe. „Hoe charmant van hem! Eén bouquet bestemde hij ook voor u, Erika! Hij wil zelfs den aanverwanten van mijn huis

een attentie bewijzen ! Inderdaad zeer beminnelijk!

Heden avond in de opera hoopt hij ons met zijne bloemen getooid te zien !" en de blikken der spreekster gleden snel monsterend van de ééne bouquet naar de andere.

Sluiten