Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van oudsher een zeer groot zwak en zij behandelt ook het beef zoo in het oog loopend met onderscheiding-, dat men in het openbaar reeds algemeen van de verloving spreekt. Nu, mij zou het genoegen doen! Als zij er maar niet inloopt, want met dien overzeeschen rijkdom is het ook niet altijd zuivere koffie."

De bediende trad andermaal binnen en overhandigde de postzaken. Dat ontsloeg Wigand en Erika van een antwoord. Luid steunende richtte Joël zich op en rekte de armen uit.

„Laten wij hierover in een salon gaan, kinderen en zien, wat voor nieuws er is. Kleine Erika, ik benoem' je tot mijn Raad van voordracht, lees me, „lieve Wilmowski," het nieuws voor dat er is!" — Hij legde de hand der cousine op zijn arm, raapte de papieren bij elkander en liep met de matheid van een verslapen en overprikkeld mensch naar het salon, om zich op den gemakkelijksten divan uit te strekken.

„Doe me het genoegen, lief nichtje, en lees me aan het venster voor! Geheimen heb ik toch niet, en mocht je er ontdekken — welnu, dan zul je discreet zijn en niet verder babbelen!"

Hij blies een paar kringetjes uit, terwijl het jong-e meisje de brieven ter hand nam.

„Deze ziet er het interessantste uit!" — zeide zij

naar de postzegels ziende: „Wil ik dezen het eerst lezen ?

. "Ja' le.es hem eens - en houd me daarbij zoo langin spanning, tot ik uit den inhoud den schrijver herken ' tiet is allergrappigst, een brief te hooren en niet te weten, van wien hij is!"

„7u l'as voulu, George Dandin/" — zeide Erika glimlachende en nam op een vensterbank plaats, terwijl Y\igand, met de sigaar achteloos tusschen de tanden onverschillig tegen de kachel leunde. De bouquet van i ïster- Smith had hem stof tot nadenken gegeven Zonderling, dat de tante zoo blind was. Zij had moeten bespeuren, dat de Engelschman meer werk dan noodig

Sluiten