Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Eikhoff richtte, lag iets voorkomend afdalends, als dicteerde eenvoudig een zeker medelijden haar dit notitie nemen van het nietige persoontje. En desniettemin speelde er een kleine slang in hare oogen.

Het goudblonde haar van Erika kwam door het zwarte kleed tot zijn volle recht en de bescheidenheid van haar eenvoudig toilet verhoogde de jeugdige, blozende frischheid van haar gezichtje.

Dubbel oud en gekunsteld scheen naast haar Mevrouw Elly, wier rooskleurige sleep het eerst recht opvallend maakte, hoe weinig deze bij het gelaat paste, dat in weerwil van alle schoonheidsmiddelen de jaren niet onzichtbaar kon maken.

Mister Smith zag Erika een tijdlang glimlachend aan, vóór hij haar in het Engelsch aansprak: „W aarom draagt gij de gele rozen, mijn lieve juffrouw ?"

Erika keek onschuldig op de bloemen neder. „Omdat tante Elly mij dezen bouquet uit uwen naam ter hand stelde, ik bedankte u reeds bij onze begroeting voor deze attentie!"

„Well, Waarom nam zij de roode rozen voor zich?"

„Bepaaldet gij het niet zóó?"

„Oh no, no /" — Mister Smith lachte nog meer. „Zij heeft zeker gedacht, de zomer houdt van de meer gloeiende kleuren. Well, dan tooit de lente zich met het gele goud."

Een korte pauze, daarop zeide hij plotseling in het Duitsch: „gij spreekt nog niet zeer goed het Engelsch, lieve Miss Erika ? Gij moest eens komen naar Engeland!"

Zij lachte en schudde het kopje. „Ik ken daar geen menschelijke ziel, wat voor reden zou ik hebben om te reizen?"

„Men zal leeren kennen de menschen of eenen, en

dat is genoeg." v

„Ik heb nooit veel passie voor het reizen gehad."

„ Well. Een huwelijksreis maakt iedere dame.' — Zijne oogen staarden onafgewend in de hare. Toen zij zweeg en den tooneelkijker ophief, om het opnieuw

Sluiten