Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuigde men zich toch onmiddellijk, dat men een geheel bijzonder menschenkind vóór zich had.

„Eene schrijfster!" — I.a;.den had den naast bij hem staande deze inlichting gegeven, en als een loopend vuurtje vloog het woord van mond tot mond. Natuurlijk, een schrijfster! Nu begreep men den van geest tintelenden blik harer oogen, de buitengewoon beeldrijke taal, welke dikwijls een zoo geestig hooge vlucht nam, dat men den gedachtengang nauwelijks volgen kon. Haar stem klonk zoo heerlijk, dat men er naar luisterde als muziek en daardoor geen tijd vond om na te denken, of de interessante rhetorische bloemen al of niet zin hadden. In elk geval waren zij origineel.

Sedert zij de salons had betreden, had Joel alleen nog

maar oog en oor voor haar, die zijne huldebewijzen zeer bevallig, maar toch zeer kalm, als iets dat van zelf sprak ontving. Dit imponeerde de toeschouwers het meest.

Baronesse Galavera liet zich met betooverende beminnelijkheid met al de aanwezigen in; _ zij zag niemand over het hoofd, had voor ieder een vriendelijk woord gereed, waardoor zij zijn genegenheid won,

terwijl zij Joel, die haar als een schaduw onafscheidelijk

volgde, vriendelijk aan hare zijde duldde, zonder zich eenige de minste moeite te geven, om hem aan zich te boeien. — Men bestormde Mevrouw Elly om nadere inlichtingen betreffende de bekoorlijke vrouw en haar zoo leelijken broeder.

Daarop kon Mevrouw de Geheimraad niet genoeg van al de heerlijkheid berichten, — het verrassendste was evenwel, dat zij de Barones als de schrijfster \ an den tekst der Dorpslurley en van den roman „Spooksels" aanduidde.

Dat maakte effect!

De dames, die allen te zamen vol geestdrift met dien allerverrukkelijksten roman dweepten, waren buiten zichzelven van vreugde, eindelijk de door God begenadigde, lang gezochte gevonden te hebben, en dat nog wel in zulk een betooverende persoonlijkheid, die

Sluiten