Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet alleen door haar pen, maar door haar geheele wijze van zijn de harten veroverde.

De heeren verheugden zich in het goede voorwendsel, in de schrijfster de vrouw te mogen vereeren, naast de schrijfster der „Spooksels" de rijke weduwe te kunnen naderen.

Zóó was Daphne ook hier zeer snel het middelpunt der algemeene belangstelling, en daar Mevrouw de Geheimraad discretie ten opzichte van den roman tot plicht had gesteld, werden haar in den aanvang de huldebetuigingen slechts op bedekte, maar op de meest aantrekkelijke en opvallende wijze gebracht.

Ieder, die zich met de Barones onderhield, bracht het gesprek op den „mode- en seizoenroman Spooksels" — op den tekst der Dorpslurley, en weidde in de opgewondenste loftuitingen uit. Aller oogen hingen dan in spanning aan het gelaat der schoone vrouw, die zoo dankbaar en bevallig daarbij glimlachte, ietwat verlegen fluisterde: ,. Zoo ? bevalt u het werk ? Stelt gij daarin zooveel vriendelijk belang? Welk een bewijs voor uwen uitstekenden smaak, uwen opgewekten geest! Hoe gelukkig moet zulk een oordeel den schrijver maken, op wien men met recht het woord kan toepassen : „Wie voor de besten van zijn tijd genoeg heeft gedaan, die heeft geleefd voor alle tijden!""

Er lag steeds iets verplichtends en vleiends in den vorm van haar antwoord, ofschoon het nooit een directe toestemming in woorden bevatte. In de plaats daarvan verrieden hare oogen en hare verlegenheid haar des te meer, en nauwelijks waren de eerste dansen voorbij, of de gezamenlijke aanwezigen duidden met volkomene zekerheid de Barones von Galavera als schrijfster van de „Spooksels" en „Dorpslurley" aan.

Daardoor werd zij aan de zijde van Joël Eikhoff gesteld, en was te voren slechts één ster aan den hemel der kunst nieuw opgegaan, zoo verdubbelde zij nu haar glans en werd als interessant tweeling-gesternte door een verrukte menigte vereerd.

Sluiten