Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dene, volkomen in de schaduw, en Erika ruimde haar glimlachend het veld.

Zij had toch niet geschreven en haar kunstwerk voortgebracht ter wille van den bijval der menigte, maar enkel tot eigen genoegen, tot genot en stille tevredenheid, evenals de bloem zoete geur uitwasemt, onverschillig, of de menschen haar opmerken en prijzen of niet.

Konden al die vreemde harten, die zich thans voor hare werken warm maakten, ook slechts in één enkelen slag al het diepe, onbeschrijfelijke geluk wel gevoelen, dat zij gesmaakt had, toen zij in de eenzame, kleine kamer van Ellerndörp de gestalten schiep, welke nu zoo zegevierend de wereld doorliepen?

Neen! Zij kunnen het in den roes en onrust van het drukke stadsleven volstrekt niet begrijpen, dat de hoogste en reinste vreugde van een door God begenadigd dichter het voortbrengen zelf is. Geen enkel van die huldigende woorden, geen enkele blik van bewonderende geestdrift, waarnaar Joël hunkerde en welke Daphne schenen te bedwelmen, zouden voor Erika ooit een oogenblik dien stillen, zaligen tijd kunnen vervangen, waarin de Muze alleen aan hare zijde stond, om met den heiligen kus der wijding een werk te zegenen, welks eenige inhoud is de liefde en alleen de liefde uit een kuisch hart geboren.

En nu was de tijd er over heengestreken, had het teedere plantje naar buiten gedragen en het door de betoovering van den drukinkt laten groeien, zoodat zijne bloesems de gansche wereld verrukten. De zon stond er boven en hulde het in een verblindend licht, en al trokken ook nijd en afgunst in donder en bliksem van ongunstige kritieken er over heen, zoo waren zij desniettemin slechts aan het onweer gelijk, dat meer nut aanbrengt dan schade.

Vele andere recensenten prezen den roman des te meer, en wat zijn beste en meest tot maatstaf dienende critiek was — de uitgever drukte oplage na oplage,

Sluiten